จังหวะไฟเขียว เหลือง และหยุดลงด้วยไฟแดง ทำให้แท๊กซี่ที่กำลังจะเร่งให้พ้นสี่แยก อสมท. ต้องเบรคกึกอย่างกระทันหัน

มุมหนึ่งของสถานีรถไฟหัวลำโพง ค่ำของวันนี้ ชานชลารถไฟมีรถไฟหลายสายมาจอดเทียบชานชลา ทั้งสายเหนือ ใต้ อีสาน ผู้คนต่างหลั่งไหล เข้าและออกกันวุ่นวาย   สามล้อ ตุ๊กตุ๊ก รถรับจ้าง รวมถึงพ่อค้าแม่ค้าที่นั่งรอคนที่ผ่านไปมาให้อุดหนุนสินค้า   ต่างก็กุลีกุจอกันขึ้นเมื่อผู้โดยสารพากันหลั่งไหลเข้าออกเหมือนอย่างเคย

1. ปฐมบท เหงื่อเม็ดใสๆ ที่ผุดพรายใต้ฝ่ามือเล็กๆ ของเด็กน้อยนั้นบอกถึงอาการประหม่าตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่เดินก้าวสู่พื้นที่กว้างใหญ่อย่างห้างสรรพสินค้า แม้แอร์คอนดิชั่นจะเย็นฉ่ำ เสียงเพลงบรรเลงดังแว่วอยู่ถ้วนทั่ว ก็ยังไม่อาจลดทอนความกล้าๆ กลัวๆ ต่อสายตานับสิบคู่ที่จับจ้องมายังเขา 

  มีคำกล่าวไว้ว่า ชีวิตคนยิ่งกว่าบทละคร และชีวิตของผู้ชายคนนี้  “อ๋า” ฐานพิฐ์นนท์  เพ็ชรนาค  อาจกล่าวได้เหมือนคำข้างต้น

                 เมื่อไหร่ก็ตามที่เมฆฝนเริ่มก่อตัวขึ้น ความชื้นปนมาในอากาศ อาจมีเสียงฟ้าร้องเตือนแว่วๆ หรือไม่มี แต่บรรยากาศที่หนักอึ้งและกดดันทีละนิดมักเตือนให้หลายๆ คนเริ่มมองหาที่หลบฝน โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ หลายคนเลือกรีบ “กลับบ้าน” แท็กซี่หลายร้อยคันพร้อมใจกันทะยานไปสู่เป้าหมายที่ปลอดภัย  

(มติชนออนไลน์   15 มกราคม พ.ศ. 2553)              ครูอาสาสอนเด็กเร่ร่อน”   คือครูที่สอนหนังสือให้กับเด็กเร่รอน ไร้ที่อยู่ เพื่อให้เด็กเร่รอนที่ถูกสังคมมองว่า ไร้ค่า  ได้มีความหวัง มีกำลังใจ สร้างโอกาสและสร้างอนาคตให้กับตนเอง ซึ่งครูอาสาฯ จะต้องเสียสละแรงกายแรงใจ เพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการประคับประคอง ดูแลจิตใจ ให้ความรักความอบอุ่น

อโรคยศาล หรือ สถานอภิบาลพักฟื้นผู้ป่วยด้วยสมุนไพรตามธรรมชาติ ตั้งอยู่ที่วัดคำประมง ตำบลสว่าง อำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร โดยความหมายของ “อโรคยศาล” มาจากภาษาบาลี หมายถึง “สถานที่ตั้งแห่งความไม่มีโรค” อยู่ในการดูแลของพระภิกษุ ปพนพัชร์ จิรธัมโม หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า “หลวงตา”  อโรคยศาล ก่อตั้งขึ้นเพื่อมุ่งช่วยเหลือและรักษาผู้ป่วยโรคมะเร็งทุกชนิด รวมถึงผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ต้องการบำบัดรักษาเพิ่มเติมอย่างผสมผสาน โดยเข้ารับการรักษาแบบแพทย์ทางเลือก ผสมผสานการรักษาตามแบบของไทย จีน และอื่นๆ ซึ่งยึดความประสงค์ของผู้ป่วยเป็นที่ตั้ง และผู้ป่วยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดใดทั้งสิ้น หลักการรักษาผู้ป่วยโรคมะเร็ง ของอโรคยศาล มี 3 ทาง ได้แก่ 1. การรักษาทางกาย 2. การรักษาทางจิต 3. การรักษาทางธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ทั้ง [...]

  “พวกเขาดูแลตัวเองไม่ได้…ไม่มีลูกหลานมาดูแล คุณลุงคนหนึ่งอาศัยอยู่กับหลวงตา ไม่มีลูกๆ มาเยี่ยมเลยสักครั้ง ทำให้ผมรู้สึกสงสารอยากช่วยเหลือ แต่ก็ทำได้แค่ป้อนข้าวป้อนยาให้ ผมอยากให้ลูกลุงมาเยี่ยมลุงบ้าง ลุงจะได้มีกำลังใจ หายจากความทุกข์ทรมานเร็วๆ”“ถ้าพ่อแม่ผมต้องเจ็บป่วยแบบนี้ผมจะไม่ทิ้งให้ท่านอยู่คนเดียวแน่นอน” คำบอกเล่านี้มาจากเด็กชายตัวเล็กๆ ที่อยู่ในวัยเพียงประถมปีที่ 5 เช่น น้องเป้ หรือ ด.ช. วันชนะ ประนอมศิลป์ ซึ่งเป็นเหมือนเพื่อนอีกหลายๆ คนของเขา ที่ใช้เวลาในวันว่าง มาใส่ใจดูแลช่วยเหลือคนแก่เฒ่าและคนป่วย แทนการเที่ยวเตร่ เล่นซนไปวันๆ แบบเด็กคนอื่นๆ

  “คนไข้เป็นคน ไม่ใช่โรค” “พอเราเรียนสูงๆ ขึ้นไป เราก็จะมองคนไข้น้อยลง  แต่จะมองโรคของคนไข้มากขึ้น จนบางทีพอเราเจอคนไข้ เรากลับมองเป็นเพียงว่าคนไข้เป็นโรคอะไรมา  เท่านั้นเอง”   นี่เป็นถ้อยคำที่สะท้อนถึงการเรียนรู้จาก โครงการ “เพื่อนวันอาทิตย์” ของนักศึกษาแพทย์  จากคณะแพทย์ศาสตร์  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  หลังจากที่ได้เข้าร่วมทำกิจกรรมในวันอาทิตย์  ซึ่งเป็นวันหยุดที่ทุกคนมีเวลาว่าง  และใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาคารเย็นศิระ  วัดโคกนาว ซึ่งเป็นอาคารพักของผู้ป่วยเป็นโรคมะเร็งที่มารอรับการฉายแสง  จากก้าวแรกที่นักศึกษาแพทย์สอบผ่านเข้ามาเรียน  การเตรียมความพร้อมสำหรับการเป็นแพทย์รุ่นใหม่ที่มีหัวใจความเป็นมนุษย์  เป็นแพทย์ที่ทั้งดีและเก่งในอนาคตก็เริ่มต้นขึ้น  จากการสังเกตุและการสัมภาษณ์ของอาจารย์หมอ  และมีการร่วมกันพิจารณาถึงคุณสมบัติหรือคุณลักษณะบางประการของนักเรียนแพทย์แต่ละคน  หน่วยกิจการนักศึกษา โดย ผศ.พญ.จารุรินทร์ ปิตานุพงศ์   จึงผลักดันให้มีการจัดกิจกรรม “โครงการเพื่อนวันอาทิตย์”  เพื่อเสริมสร้างให้นักศึกษาแพทย์มีคุณลักษณะที่พึงประสงค์  พัฒนาศักยภาพและความฉลาดทางอารมณ์  นอกเหนือจากความสามารถในการรักษาอาการป่วยไข้ของผู้ป่วยได้แล้ว ยังมีความตระหนักและรับผิดชอบ มีคุณธรรม จริยธรรมตามมาตรฐานวิชาชีพอีกด้วย  

 เคยมีคนบอกว่า แม่น้ำสายเล็กๆ ที่แยกกันเลื้อยไหลไปแม้คนละทิศ  แท้จริงแล้วสามารถรวมกันได้หมดเป็นลำน้ำใหญ่ คนผู้ซึ่งคงเข้าใจสิ่งนี้ได้ดีมากที่สุดคนหนึ่ง น่าจะเป็นชายวัยกลางคนที่ชื่อ “บุญส่ง พูลสวัสดิ์” ชายผู้มีอาชีพขับแท็กซี่ เขาน่าจะมีหน้าที่เพียงรับ-ส่งผู้โดยสารไปยังปลายทาง แลกกับเงินตามอัตรามิเตอร์ และจากกันไปเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่อาจรู้ว่า จะได้กลับมาพบเจอกันอีกหรือไม่  แต่สิ่งที่คุณบุญส่งทำมากกว่านั้น นั่นคือการให้ตัวเองเป็นดั่งสายธารที่คิดเสมอว่าสิ่งเล็กๆ ที่ทำลงไปนั้นให้ผลตอบแทนแก่โดยรวมเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการวิ่งรถเข้าไปช่วยเหลือผู้ประสบเหตุ รถเสีย เสียสละเวลาส่วนตัวไปรับผู้ป่วยนำส่งโรงพยาบาล หรือขนส่งของบริจาคไปยังหน่วยงานต่างๆ กระทั่งสถานที่แสนไกลเช่นเหตุการณ์น้ำท่วม สึนามิ หรือภัยหนาวในต่างจังหวัด เขาคือคนที่ออกทุนให้ตัวเองขับรถข้ามวันไปเพื่อช่วยเหลือผู้คนเหล่านั้น  คุณลุงบุญส่ง เป็นหนึ่งในอาสาสมัครของโครงการ “อาสาสมัครร่วมด้วยช่วยกัน” มาตั้งแต่ยุคแรก ซึ่งจัดโดย สถานีวิทยุชุมชนร่วมด้วยช่วยกัน ออกอากาศผ่านทางสถานีวิทยุกรมการรักษาดินแดน FM. 96.0 MHz. โดยออกอากาศครั้งแรก เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 2540 ได้รับการตอบรับจากประชาชนผู้ฟังโทรศัพท์เข้ามาพูดคุยอย่างหนาแน่น [...]

 แสงแรกของวันใหม่ขึ้นอยู่โพ้นขอบทิวเขา ณ บ้านแม่สาใหม่ ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ เหล่าอาสาสมัครในโครงการจิตสำนึกเยาวชนอาสาสมัคร (Youth Volunteer) หรือ  YV กำลังจะได้ร่วมกันปลูกป่า  กิจกรรมนี้เป็นกิจกรรมแรกที่  “เต้ง”  อาทิตย์ ชูสกุลธนะชัย  อาสาสมัครเยาวชนจากกรุงเทพฯ ที่ได้ทราบข้อมูลการเปิดรับอาสาสมัครจากการท่องเวบไซต์  เครื่องมือสื่อสารของคนรุ่นใหม่  ทำให้เขาได้ร่วมเดินทางเพื่อเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ที่สัมผัสได้จริงๆ  อย่างที่เขาไม่สามารถหาได้ผ่านโลกไซเบอร์   การเรียนรู้จากกิจกรรมปลูกป่าในครั้งนั้น  สร้างความประทับใจ  ความสนุกสนาน และความสุขที่ได้ทำประโยชน์ให้กับผืนป่าและคนในชุมชน    ก่อเกิดการเข้ามาร่วมกิจกรรมถัดมาของโครงการจิตสำนึกเยาวชนอาสาสมัคร เรื่อยมา ในทุกครั้งที่เขามีโอกาส  ไม่ว่าจะเป็น  กิจกรรมสร้างแหล่งน้ำจืดให้ ล.ลิง ที่เขาสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์  กิจกรรมเติมน้ำใจใส่คลอง กับชาวบ้านในชุมชนตลาดน้ำท่าคา อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม กิจกรรมสืบสานงานสืบ ที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี [...]

  “ความดีทำได้ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหวังสิ่งตอบแทน  ทำได้ทั้งต่อหน้าและลับหลัง”  นี่เป็นคำกล่าวของคุณเสนอ  อินทะรังษี   สมาชิกอาสาสมัครแท็กซี่ของ สวพ.91  ชายวัย 47 ปี   ที่ได้รับบาดเจ็บจากการลงไปช่วยเหลือผู้ประสบอุบัติเหตุบนทางด่วน   หลังจากที่เขาโทรศัพท์เข้าไปแจ้งเหตุการณ์กับ สวพ. 91 และตัดสินใจจอดรถตรงช่องเลนขวา  ด้านหน้าของรถที่ประสบอุบัติเหตุแล้วถูกอัดกับกำแพงทางด่วน   เพราะเชื่อว่าผู้ขับขี่รถคันดังกล่าวได้รับบาดเจ็บ  ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้   แต่ขณะเปิดประตูรถด้านซ้ายของผู้โดยสารตอนหน้าของรถคันที่ตนจะลงไปช่วยเหลือ  ก็มีรถอีกคันพุ่งชนร่างของเขากระเด็นและสลบไป  จากผู้ที่ช่วยเหลือผู้อื่นเสมอมา กลายเป็นผู้ต้องประสบกับอุบัติเหตุเสียเอง  คุณเสนอรู้สึกตัวอีกครั้งที่โรงพยาบาลราชวิถี  ในสภาพร่างกายที่ขยับไม่ได้ตั้งแต่ลิ้นปี่ไปจนถึงปลายเท้า  ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลแม่น้ำ อำเภอปากเกร็ด  นนทบุรี มานานกว่า 3 เดือนแล้ว